دیـــــن خــــــــود را داده تا بــــــرگیرم ایمان نگار قبله گاهــــم گـشته ابــــروی و دو چشمان نگار
آنچــنان بــــــــرده دلـــــم با خـــنده ی کنج لبش تا کـــــــه ناچــــارم شوم هـــر لحظه قربان نگار
توبــــه ی روزانه ام از عاشـــقی شبها شکست زیــــر و رویــــم میـــــکند چـون یــاد مژگان نگار
گیــــج و منـــــگم حالـــــیا از شــــدت آشفتگی در دلم شـــــــد تـــــیر مهرآگــین به میدان نگار
هـــــــــر که را افـــــتاده در گـردن کمند مهر یار اختیارش کـــاملا بـــــــــوده به فــــــــرمان نگار
میـشود فـــرهاد و با تیشه بکـــــوبد سنگ کوه گـــــر ببیند عـــشوه ی شــــیرین و جانان نگار
چشمه چشـمه شد دلم آمد شبی چون دلبرم بــــــــا نگاهـــی گـــشـته بــــودم تیر باران نگار
ای دریغا او ســـراب و مانده ام من در فـــــراق گشته ام مبـــهوت و مــات و گــیج و حیران نگار
میشوم مـست و غـزلخوان گر سپیده سر زند گـــــم شـــــــود دیگــر شــب تاریک هجران نگار
خــسروا رویای تــورج بـــــــوده در دلــــداگی جــــــــــان خود را هم فــــــرو ریزد به دامان نگار
نظرات شما عزیزان:
برچسبها:
















































